Ik ben zelden de eerste in de rij, maar voor de Yeezy’s liet ik me overhalen. Twee paar, twee heel andere redenen, en allebei bleken ze achteraf slimmer gekocht dan ik dacht.
Eerst de 350 V2 “Citrin” uit 2019. Een crème-beige Primeknit met een zachte, mintgroene zijstreep en een Boost-zool met een perzikkleurige onderkant. Ingetogen, bijna saai op de foto, maar aan de voet precies goed. Dit is de Yeezy voor wie geen zin heeft in gezeur: hij zit onder een rechte jeans, een cargo of een rustige zwarte broek, en de kleur is warm genoeg om een outfit op te tillen zonder ’m over te nemen. Een hoodie, een overshirt, klaar.
Dan de 350 V2 “Triple White” uit 2018. Helemaal wit, toon-op-toon, geen enkel contrast. De meest onderschatte Yeezy die er is, juist omdat ’ie zo simpel is. Een witte sneaker die niet naar een witte sneaker ruikt — het gebreide profiel en de Boost-zool geven ’m net genoeg vorm. Zomerbroek, linnen, licht denim: hij maakt alles net iets minder gewoon.
En dan het stukje waar ik niet omheen kan: de resell-waarde. Ik kocht deze om te dragen, niet om te bewaren — maar de markt had andere plannen. De Citrin, die je destijds voor een normale prijs uit de winkel meenam, liep op de resale op tot boven de vierhonderd euro; op Solezilla begint ’ie nu nog altijd rond de €148 en piekt richting €390. De Triple White, jarenlang de “gewone” Yeezy, staat inmiddels tussen de €191 en €526. Twee schoenen die ik kocht om kilometers op te maken, en die ondertussen stilletjes in waarde stegen. Dat is de grap met Yeezy’s: zelfs de rustige paren blijken kleine spaarpotten.
Het maakt me trouwens niet zuiniger. Ik draag ze gewoon. Maar het is wel fijn om te weten dat de doos in de kast meer waard is dan het bonnetje dat erin lag.
Overweeg je zelf een paar uit de oude doos te scoren? Vergelijk op Solezilla wat de Citrin en de Triple White nú doen per shop — bij Yeezy’s loopt het verschil flink op.
