Christian Tresser: de ontwerper van de Nike Air Max 97

Wie is Christian Tresser?

Tresser werkte in de jaren negentig als ontwerper bij Nike, in het team dat aan de Air Max-lijn werkte. Dat was op dat moment de meest bekeken lijn van het merk: sinds Tinker Hatfield in 1987 het luchtkussen zichtbaar had gemaakt, was elke nieuwe Air Max een uitspraak over hoe ver je met zichtbare technologie kon gaan.

Zijn opdracht was de volgende stap. Waar eerdere modellen steeds een groter venster in de zool kregen, ging hij naar de logische eindbestemming: een luchtkussen dat over de volle lengte van de zool doorloopt. Dat vroeg niet alleen een andere zool, maar ook een ander bovenwerk, want een schoen die onderaan één doorlopende lijn heeft, verdraagt bovenop geen blokkendoos.

Waarom zijn ontwerp de sneakerwereld veranderde

De vormtaal van de Air Max 97 komt uit een andere hoek dan gebruikelijk. De gelaagde, in elkaar overlopende banen op de zijkant zijn geïnspireerd op beweging en snelheid, en het model wordt vaak in verband gebracht met hogesnelheidstreinen en met de ringen die ontstaan als je een steen in het water gooit. Belangrijker dan de exacte bron is het effect: er zit geen enkele rechte, harde paneelrand op de schoen.

Technisch was full-length Air de doorbraak. Eerdere modellen combineerden een luchtkussen met gewoon schuim; hier loopt het element van hiel tot teen door, wat een gelijkmatiger afwikkeling geeft. Het venster in de zool maakt dat over de hele lengte zichtbaar, wat de schoen zijn karakteristieke, bijna doorschijnende onderkant geeft.

Het derde element is de afwerking. De eerste uitvoering was volledig zilver, met reflecterende details — een kleur die in de sneakerwereld tot dan toe nauwelijks voorkwam. Dat maakte het model onmiddellijk herkenbaar en gaf het een technische, bijna machinale uitstraling die goed paste bij wat eronder zat.

De bekendste sneaker van Christian Tresser

Nike Air Max 97 (1997)

Het model dat full-length Air introduceerde en dat in Europa een tweede leven kreeg dat het in de Verenigde Staten nooit had. In Italië werd de Air Max 97 in de jaren negentig een statussymbool onder jongeren, en die Europese aanhang hield het model decennialang in productie. De oorspronkelijke zilveren uitvoering geldt nog steeds als de referentie.

Binnen de lijn zijn later verschillende takken ontstaan, die het silhouet van Tresser als uitgangspunt nemen maar door andere ontwerpteams zijn gemaakt: de Ultra met een lichtere constructie, de Plus die het bovenwerk van de Air Max Plus op de 97-zool zet, en Premium-uitvoeringen met andere materialen.

Christian Tresser en de Air Max-lijn

Zijn ontwerp staat op een scharnierpunt in de reeks. De Air Max-modellen daarvoor waren opgebouwd uit duidelijk gescheiden onderdelen: een neuskap, een middenpaneel, een hielcounter. Vanaf de 97 werd het bovenwerk als één doorlopend geheel behandeld, een benadering die je daarna in veel Nike-modellen terugziet.

Tegelijk is het model het eindpunt van een gedachte. Nadat het luchtkussen over de volle lengte zichtbaar was gemaakt, viel er in die richting weinig meer te winnen; latere Air Max-modellen zochten het in grotere volumes of juist in andere technologie. Dat maakt de 97 in de reeks een uitroepteken in plaats van een tussenstap. Wie de familie wil vergelijken, kan bij de Air Max 95 en de Air Max 1 zien hoe anders de generaties ervoor waren opgebouwd. Die 95 is van Sergio Lozano, die twee jaar eerder al een luchtkussen in de voorvoet zichtbaar had gemaakt.

De blijvende invloed van Christian Tresser

Weinig sneakers zijn zo duidelijk een product van hun tijd én zo goed bestand tegen die tijd. De Air Max 97 zag er in 1997 uit als iets uit de nabije toekomst, en juist die technische, gladde uitstraling zorgt ervoor dat het model nu niet gedateerd oogt zoals veel andere ontwerpen uit dezelfde jaren.

Zijn grootste nalatenschap is misschien wel de manier waarop het model in Europa werd omarmd. Dat een sneaker in Italië tot statussymbool kon uitgroeien terwijl hij in eigen land nauwelijks aansloeg, liet zien dat sneakercultuur niet vanuit één plek wordt bepaald. Merken zijn sindsdien beduidend beter gaan luisteren naar wat er buiten de thuismarkt gebeurt, en de 97 blijft daarvan het duidelijkste voorbeeld.